Enkele gedachten achter het beeldend werk:

De natuur kent een rijkdom aan vorm. Toch spreken we over één natuur. Zou er achter de veelheid aan natuurlijke vormen geen eenheid verscholen zitten? Zijn de natuurlijke vormen niet in essentie met elkaar verbonden? Mijn beeldend werk is een resultaat van een zoeken naar dat, wat achter uiterlijke vorm aanwezig is. Soms is daar een min of meer herkenbare menselijk gestalte voor nodig. De vorm van de mens is zeer boeiend omdat ze een oneindige veelheid aan vorm en vormgebaren in zich draagt. Voor sommige thema's is zo'n menselijk verzamelpunt van vorm ideaal om van uit te gaan. Voor andere thema's laat ik liever het zintuiglijk herkenbare los en probeer ik de pure vorm achter het herkenbare in stof te vatten.
Wat mij drijft, is een vormgeving te ontwikkelen, die een zekere levenskracht uitstraalt. Het zijn aardse beelden, die door gebruik van spanningsbogen en een vormharmonie levendig aanvoelen. In sommige beelden probeer ik de schoonheid van het onvolmaakte, het wordende te laten zien. In het onvolmaakte en het wordende is immers het leven te bespeuren. Daarbij probeer ik zoveel als mogelijk een teveel aan vorm te vermijden. Eenvoud laat ruimte over om een vorm in ons door te laten leven. Op het spanningsvlak tussen vorm en geen vorm ontstaan mijn beelden.
Momenteel werk ik vooral in brons en ijzer. Na 15 jaar bronsgieten en smeden kan ik zeggen dat ik liefde voor deze substanties ben gaan voelen. Het zijn prachtige materialen met een eigenheid dat zich leent om beeldende verhalen te vertellen. De keuze voor de juiste legering van het brons is een zoektocht van jaren geweest. In mijn eigen gieterij ben ik er via talloze proeven achter gekomen welk edelmetaal er aan brons toegevoegd moet worden om het een diepte, een zekere "inhoud" mee te geven. Het kan zijn dat het ene beeld gegoten wil worden in koper met een goudlegering, terwijl het andere juist meer in een brons-legering met ijzer en zilver tot zijn recht komt. Vroeger waren deze legerings-techieken voor het gieten essentieel. Tegenwoordig is dit zo goed als vergeten. Ik probeer deze oude technieken een nieuw en modern gezicht te geven. Dit om het gesprek tussen vorm en materie een gezond en organische eenheid te laten zijn. Een eenheid die de mens kan steunen op zijn ontwikkelingsweg naar waarheid.

Een greep uit recensies:

"Feico Hajonides maakt kleine en lichtvoetige bronzen, die alle verwijzen naar opstanding. Leven, dat oprijst uit de dood in een verrassend lijnenspel.
De vlucht- en vleugelsuggesties in hun opgaande bewegingen, een bloemvorm, die tot enkele kruisende dunne boogjes is gereduceerd, een mensengestalte als een smal etherisch aan zichzelf ontstijgend silhouet.
Toch is dit niet de enige Hajonides. Er is een andere, die forse en loodzware wandreliëfs creëert, die muren doen kreunen. Soms lijken ze op brokken kleigrond, gegroefd door wind en water. Maar het zouden ook brokken steen kunnen zijn, zó uit de bergen weggezaagd. Versteend leven. Heel monumentaal en indrukwekkend."
Gelders Dagblad (Marrit Verwiel)

"Feico Hajonides toont esthetische, abstrakte bronzen, die heel doordacht en fijnzinnig van vorm zijn. Prachtige lijnen en vlakverhoudingen in volwassen beelden."
NRC Handelsblad

"Het zijn ruimtelijk sterk gevormde beelden. Sommige van marmer, anderen van ijzer of brons. Het is wonderlijk, maar soms lijkt het erop, alsof de beelden van Hajonides leven. Men zou de indruk kunnen krijgen, alsof ze bewogen hebben, nu tot rust zijn gekomen, om opnieuw te gaan bewegen."
Kunstkrant